zbara

Oblężenie Zbaraża

10 lipca 1649 roku zaczęło się oblężenie Zbaraża przez blisko 300tysięczną armię składającą się z Kozaków, ruskiej czerni i Tatarów.

Wewnątrz twierdzy broniło się około 15 tysięcy polskich żołnierzy pod dowództwem Jeremiego Wiśniowieckiego. Armii wroga przewodniczył Bohdan Chmielnicki wraz z chanem krymskim Islamem III Girejem.
Trwało powstanie Chmielnickiego. W zasadzie miały miejsce już rozmowy pokojowe, jednak strona powstańców nie była skłonna do podpisywania rozejmu i wojna rozpoczęła się na nowo, doprowadzając do oblężenia Zbaraża.
Twierdza ta była nowoczesna i świetnie ufortyfikowana, jednak za mała, żeby pomieścić tak liczne oddziały polskie. Dlatego część wojsk okopała się przed murami.
Już dzień po rozpoczęciu oblężenia przeszli do ataku. Mieli nadzieję, że wykorzystają fakt przewagi liczebnej i z łatwością zdobędą twierdzę. Wojsko polskie jednak z powodzeniem odpierało kolejne ataki.
Po kilku tygodniach oblężenia w twierdzy żołnierzom zaczął doskwierać głód i brak amunicji. 17 lipca na ratunek przybył król Jan Kazimierz. Kozacy częścią wojsk zaatakowali i osaczyli pod Zborowem mały oddział króla – ledwie 25 tysięcy żołnierzy, bez pospolitego ruszenia. Po kilkugodzinnej wymianie ognia zaczęto prowadzić rokowania z chanem, ponieważ Chmielnickiego ogłoszono zdrajcą i wyznaczono za jego głowę nagrodę.
17 sierpnia podpisano ugodę zborowską. Skończyła ona wojnę, jednak jej warunki były niekorzystne dla Polski.

Michał Rutkowski


źródło zdj. wikipedia.pl